|
|
|
|
|
|
|
Aforyzmy |
Jak strumienie i rośliny, dusze także potrzebują deszczu, ale deszczu innego rodzaju: nadziei, wiary, sensu istnienia. Gdy tego brak, wszystko w duszy umiera, choć ciało nadal funkcjonuje.
— Paulo Coelho |
|
|
|
Bulimia
|
Wpisał: Administrator
|
|
30.12.2007. |
Po raz pierwszy określenia bulimis użył w II wieku naszej ery Galen. Słowo to znaczące „byczy apetyt" posłużyło Galenowi do opisania jednostki chorobowej określanej inaczej „wilczym głodem". Jego zdaniem schorzenie to objawiające się nienasyconym głodem spowodowane było przez kwas żołądkowy odpowiedzialny za przesyłanie do mózgu niewłaściwych „sygnałów". W istocie jednak do końca trudno stwierdzić, opierając się na opisie Galena, o jakąjednostkę chorobową chodzi (Toellner, 1990). W Europie przez wieki indukowane wymioty przepisywane były na równi z upuszczaniem krwi i miały być znakomitą techniką odtruwającą organizm. Bulimia jako choroba była pod różnymi nazwami opisywana na naszym kontynencie od przeszło dwóch wieków. Do opisu Galena dołączano dużą liczbę różnorodnych objawów, w tym i wymiotów. W literaturze przedmiotu rzadko jednak pojawiały się rzetelne poświęcone bulimii studia przypadków (Pary-Jones, Pary-Jones, 1994).
|
|
Zmieniony ( 31.12.2007. )
|
|
Czytaj całość…
|
|
|
Bulimia w ujęciu historycznym |
|
|
|
|
Wpisał: Administrator
|
|
30.12.2007. |
Choć bulimia nie doczekała się w literaturze medycznej tak szczegółowego opisu historycznego jak anoreksja, jednak na pierwsze ślady jej występowania spotykamy już w II w. n.e. Słowo „bulimia" pochodzi z języka greckiego i oznacza wilczy apetyt, co nie jest całkiem adekwatne, ponieważ nie uwzględnia związanego z objadaniem się przeczyszczania.
Galen, drugi po Hipokratesie wielki lekarz starożytności, uznany za ojca fizjologii eksperymentalnej, w II w. n.e. wspomniał o chorobie, którą nazwał bulimis. Uważał on, iż powodują ją kwasy żołądkowe, wysyłające do mózgu fałszywe sygnały. Na przestrzeni dziejów termin bulimia czy boulimie pojawia się od czasu do czasu w piśmiennictwie medycznym. W wieku XIX we Francji została skojarzona z cukrzycą. Jednak aż do czasów współczesnych bulimia była o wiele mniej znana niż anoreksja. Przykładowo, wiele studentek z lat sześćdziesiątych przypomina sobie koleżanki, które objadały się, a następnie wymiotowały. Wiadomo było wówczas, że nie jest to zachowanie normalne ani zdrowe, ale prawie nikt nie znał jego nazwy czy przyczyny. Obecne pokolenie studentów zna słowo bulimia równie dobrze jak anoreksja i prawie każdy zna kogoś, kto cierpi na jedną z tych chorób. Ciągle jednak wokół zaburzeń w przyjmowaniu pokarmów tworzona jest aura tajemniczości i panuje powszechna niechęć do poruszania tego tematu w rozmowach.
„Święty jadłowstręt" i „poszczące dziewczęta"**
Pojęcie anorexia powstało przez połączenie greckich słów: an (pozbawienie, brak) oraz (apetyt) i jest ogólnym określeniem na brak łaknienia lub awersję do pokarmu Tokarski, 1980).
Najstarsze wzmianki o świadomym ograniczaniu ilości i rodzaju spożywanych pokarmów znajdujemy w średniowiecznych opisach żywotów świętych. Święty Antoni na przy kład jadał raz dziennie po zachodzie słońca. Święty Grzegorz z Nazjanzu żywił się chlebem tak stęchłym, że „podobnym raczej do błota". Święty Szymon Słupnik utrzymywać miał „dietę" wzorowaną na poście przestrzeganym przez Jezusa na pustyni. W ślad za świętymi Kościoła podążali członkowie wielu średniowiecznych wspólnot religijnych. Umartwianie ciała stanowiło wyraz „rozumnej służby Bożej" krzyżującej ciała z ich „namiętnościami i pożądaniami"(Roux, 1994). |
|
Zmieniony ( 30.12.2007. )
|
|
Czytaj całość…
|
|
|
Bulimia jest zaburzeniem odżywiania |
|
|
|
|
Wpisał: Shalimar
|
|
30.12.2007. |
Bulimia jest zaburzeniem odżywiania, charakteryzującym się wręcz śmiertelnym strachem przed utyciem, przypisywanym obsesji chudości. Osoby chore na bulimię nie są w stanie opanować napadów przejadania się, po których następuje zmuszanie się do wymiotów lub przyjmowanie środków przeczyszczających. Stan ten, który często jest poprzedzony anoreksją (choć nie zawsze), dotyka głównie nastolatki i kobiety między 15. a 30. rokiem życia. Bulimia nie jest łatwa do wykrycia, gdyż chore często ukrywają swoje problemy, a masa ich ciała pozostaje zwykle w normie.
ZALECENIE
Ta choroba jest rozpoznawana i leczona wyłącznie przez lekarza.
Objawy
* Obsesyjny lęk przed nadwagą.
* W niektórych przypadkach zbyt mała masa ciała.
* Napady objadania się, po których następują prowokowane wymioty lub przyjmowanie środków przeczyszczających. Cykle objadania się i wymiotowania powtarzają się co kilka tygodni lub - w ciężkich przypadkach - raz do kilku razy dziennie.
* Nadmierne odchudzanie się.
* Przymus ćwiczeń fizycznych.
* Nieracjonalne zachowanie lub depresja (z tendencjami samobójczymi w ciężkich przypadkach).
* Przewlekły ból lub pieczenie w gardle spowodowane działaniem kwasu żołądkowego, znajdującego się w wymiocinach.
* Suchość warg, języka i skóry oraz obrzęk gruczołów ślinowych w wyniku odwodnienia.
* Przewlekła biegunka lub zaparcie.
* Nieregularne miesiączki.
* Odwodnienie i niedobory składników pokarmowych, zwłaszcza niedobór potasu. Pojawiają się kurcze mięśni, zaburzenia rytmu serca, osłabienie. |
|
Zmieniony ( 30.12.2007. )
|
|
Czytaj całość…
|
|
|
Wpisał: Administrator
|
|
29.12.2007. |
Mówiąc o anoreksji (jadłowstręt psychiczny), należy pamiętać, że często towarzyszą jej ataki bulimii.
A także o tym, że bulimia często przeplata się z anoreksją, stanowiąc jakby drugi biegun tej samej choroby. Równie często jednak bulimia występuje jako odrębna dolegliwość. Nazwa tej choroby - bulimia - nie doczekała się przekładu na język polski. W dosłownym tłumaczeniu z języka greckiego oznacza "wilczy apetyt", co nie oddaje jednak w pełni istoty tego zaburzenia.
Osoby dotknięte tą chorobą, najczęściej w tajemnicy przed innymi, miewają napady obżarstwa. "Pochłaniają" wtedy duże ilości jedzenia jednorazowo, najczęściej są to pokarmy wysokokaloryczne, słodkie, chociaż niekoniecznie. Po takiej "uczcie" pojawia się przykre uczucie przejedzenia, ale najczęściej ogromne poczucie winy, że nie potrafiło się nad tym zapanować. Żeby pozbyć się przykrego napięcia emocjonalnego, uczucia frustracji i niezadowolenia z siebie, a także, żeby zapobiec przytyciu - chorzy prowokują wymioty lub faszerują się środkami przeczyszczającymi. Pomiędzy napadami obżarstwa stosują różne diety, odchudzają się... aż do następnego razu. |
|
Czytaj całość…
|
|
|
Wpisał: Shalimar
|
|
29.12.2007. |
|
O bulimii powiedziano i napisano już chyba wszystko
O bulimii powiedziano i napisano już chyba wszystko. Wypowiadali się eksperci, chorzy ( bo ta choroba nie jest przypisana tylko kobietom ) i ich rodziny. Mówiono różnie.
W dobrym tonie jest ją raczej krytykować, bo potrafi doprowadzić do śmierci. Ja postanowiłam napisać prawdę.
Zaczęło się niewinnie. Rok 1997, gazety i telewizja nagłaśniają sprawę anoreksji i bulimii, pojawiają się wielostronicowe artykuły o szkodliwości tych zaburzeń, pokazują zdjęcia, cytują wypowiedzi chorych. Pamiętam bardzo dobrze ten tekst. Dziewczyna dwa lata starsza ode mnie opisała swój przypadek. Podobno nie była gruba, lubiła słodycze, z tego lubienia przybyło jej parę kilo, być może dlatego, że weszła w fazę dojrzewania, ale tego faktu chyba nie zauważyła. Jej koleżanki natomiast nadal były szczupłe. Najpierw się głodziła, ale pewnego dnia nie wytrzymała i zjadła bardzo, bardzo dużo. Pojawiły się wyrzuty sumienia. Rozwiązanie okazało się banalne. Wymioty.
Tak przecież robili w starożytnym Rzymie, opróżniali mechanicznie żołądek. Poszła i włożyła dwa palce w gardło. Pomogło. Złoty środek, mogła jeść co chciała i chudła. Do wymiotów można się przyzwyczaić. Nawet nie są takie odrażające, jakby się wydawało.
Robiła to przez kilka lat, aż pewnego dnia upadła na ulicy i była hospitalizowana.
|
|
Zmieniony ( 30.12.2007. )
|
|
Czytaj całość…
|
|
| |
|
|
|
