ED anoreksja & bulimia :: Zobacz temat

Nadia · Wysłany: 2007-09-21, 22:10 **Walka**

Nie wiem czy to dobre miejsce na ten temat...

Lecze się już 2lata... powinnam chodzić do psychiatry ( ale jakoś od 3 miesięcy nie mogę tam dotrzeć :oops:

), do psychologa chodziłam, bo właśnie dzisiaj zrobiłam sobie przerwe w terapii, mam poprostu dosyć tych rozmów, rozgrzebywania przeszłości...już nie daje rady

od października zaczynam terapia grupową dla osób z zaburzeniami jedzenia...

a jak wy sobie radzicie?

Angie · Nr Użytkownika: -1

jak najbardziej dobre Nadia
cieszę się, że postanawiacie same zakładać tematy!

Kochana ja sobie radzę w taki sposób codziennie rano wstaję i idę do lustra mówię sobie jaka to jestem zajebista, wieczorkiem robię dokładnie to samo. Nie odklepuję ale wierzę w to co mówię... wtedy po takie rozmowie czuję się o wiele lepiej...
Psycholog i leki pomagały mi ale tylko w początkowej fazie...
jednak wszystkie moje ostatnie upadki wiele mi dały do myślenia...
i żyję bez leków bez terapii... nie żyję przeszłością... nie mówię ,,nie będę wymiotować" ale mówię ,,poradzę sobie i nie ma, ze nie.." samo słowo ,, nie" działa pesymistycznie... więc zaprzeczenia nic nie dają... od razu używam pozytywizmów...
To się nazywa autosugestia...
może ciężko Wam to zrozumieć ale powiem Wam, że jak same nie będziecie chciały wyzdrowieć to nic nie zrobi ani psycholog ani leki...
Musicie nauczyć się panować nad swoją psychiką, bo ona bierze górę nad świadomością z tego mamy dołki... kierujemy się nerwami , doświadczeniami, emocjami, uprzedzeniami, sami sobie życie utrudniamy!
Kiedy świadomość weźmie górę nad psychiką i świadomie zaczniecie kierować swoim życiem znajdziecie złoty środek na ozdrowienie!

Wtedy porozmawiamy za jakiś czas...
Nie wystarczy tylko wiedzieć ale i działać...
i nie ma co głaskać po głowie oj biedactwo tylko brać się do roboty i proszę nie mówić, że siły nie macie, bo ja wam powiem, że macie jej tak dużo, że ani o niej nie wiecie wystarczy ją tylko obudzić...
jesteśmy młode czas korzystać z życia, bo mamy je tylko jedno... a marnujemy swoje najlepsze lata...

bulinka · Wysłany: 2007-09-22, 11:39

ja sobie nie radze

Angie · Nr Użytkownika: -1

Jeśli z góry będziesz tak zakładać to nie będzie zmian
musisz się zaprzeć i działać... a nie czekać aż będzie dobrze..

Ann · Wysłany: 2007-09-22, 12:38

Jak sobie radzę? Hmm... z tym bywa różnie. Obecnie jestem na takim etapie, że jest nieźle to znaczy, że jem normalnie (co to właściwie znaczy???), czuję się na ogół dobrze, nie mam stanów depresyjnych. Są jednak dni kiedy mam ochotę odwiedzić aptekę i kupić tabletki na odchudzanie i wrócić do odchudzania. Było kilka momentów, kiedy mówiłam sobie, że nie będę jadła. Wracają myśli typu jestem gruba, beznadziejna, muszę zrobić coś ze swoją figurą. Czasem czuję, że nie mam już siły by walczyć a inym razem jestem wulkanem energii i wierzę, że uda mi się całkowicie z tego wyjść. Poza tym chodzę do psychologa i dużo mi to daje.

Angie · Nr Użytkownika: -1

nie używaj słowa nie....
tyle ci powiem...
nie będę jadła... lepiej powiedz sobie jestem najedzona niż zaprzeczenie ,,nie'
autosugestia się kłania...

foschia · Nr Użytkownika: -1

a ja walczę, narazie sama, ale walczę...
nie chcę, by tak wyglądało moje życie. wiem, że czasem najlepiej powiedzieć "nie mam siły", ale czy to coś zmieni? może być tylko gorzej, albo lepiej. ja wybieram to drugie.

martula · Wysłany: 2007-09-28, 21:10

nie tyle najlepiej jest powiedzuec "nie mam sily" bo ja sie przekonalam o tym ze naprawde czasami jej brakuje....naprawde nie zycze nikomu tego uczucia...wiadomo ze tkwienie w maraźmie jest niekonstruktywne....ale naprawde czasami jest sie bezsilnym...i to jest choroba...a nazywa sie DEPRESJA

joey · Wysłany: 2007-09-29, 01:36

ja uwazam,ze to nie jest zle powiedziec sobie dzisiaj nie mam sily.boje sie tego ,bo mam wrazenie ze jednego dnia powiem sobie nie mam sily na to,drugiego na co innego a trzeciego juz na wstanie z lozka.ale jednak ucze sie,ze to nie jest takie straszne,moge sobie powiedziec jednego dnia jestem bezsilna i to wcale nie jest takie straszne,to nic zlego moge w danym momencie sobie na to pozwolic i nie katowac siebie za to,nie mowic sobie ale ja do dupy jestem. bo zauwazylam ze gdy z tym sie nie walczy,szybciej to mija

ellesio · Wysłany: 2007-09-30, 16:35

Ja walczę dzielnie, ale sama... dlaczego sama?
Bo dotychczas wszyscy olewali i olewają moją bulimię!

Kupiłam sobie trzy księgachy n/t ED, czytam, rozważam...

miśka · Wysłany: 2007-09-30, 17:23

Ellesio nie zrozum mnie źle ale samo czytanie nic nie daje.Można jedynie więcej dowiedzieć się na temat zaburzeń odżywiania ale wyleczyć sie można tylko dzięki dobrej psychoterapii pod warunkiem że sie do tego dojrzało i ze się tego chce

Angie · Nr Użytkownika: -1

Tak miśka zgodzę się z tobą
ale wiesz wiele daje takie coś...jak mówi ellesio
a samemu też można zależy od upartości i charakteru...
Charakter z czasem się kształtuje i tak jak naiwna byłaś, ze w to popadłaś z czasem jesteś tak samo silna aby to wygonić... aby z tego wyjść...

Ann · Wysłany: 2007-10-01, 09:09

Mi dużo daje czytanie na temat ED. Pozwala zrozumieć przyczyny, skłania do przemyśleń. Wiele zrozumiałam po lekturze kilku książek.

Nadia · Wysłany: 2007-10-02, 13:27

właśnie dowiedziałąm się,że grupa dal osób z ed na którą miałaś iść, narazie nie ruszy bo mao chętnych... rozpłakałam się :oops:

miśka · Wysłany: 2007-10-02, 14:57

Nadia bądź silna i nie poddawaj się.Poszukaj innej terapii.Bądź silna i znajdź tą siłę w sobie.Skoro masz siłę się odchudzać to tą siłę którą masz an odchudzanie zamień na tą siłę która nie każe Ci się poddawać tylko walczyć.