[Zaczarowana]

Postanowiłam złożyć sobie temat, taki dziennik postępów, ale też porażek.
Chce napisać coś o sobie. Nie mam pewnosci, czy uda mi się napisać wszystko dziś, jutro, czy nawet za tydzien, bo to trudny temat, ale chyba powinnam zaczac o tym mówić, nauczyć się rozmawiać.

Na poczatek trzeba chyba zrozumieć gdzie był początek tego wszystkiego ?
Kiedy się zaczeło ? nie wiem, ale pewnie dawno. Bo własciwie od zawsze byłam niezadowlona z ciała swojego i zawsze cos tam probowałam w diecie swej zmieniać.
Długi czas byłam pewną siebie osobą, po mimo swych oczywistych wad. Do dziś w jakimś sensie umiem wkładać maskę pewnej siebie dziewczyny, ale kiedyś było to naprawdę.
Tak sobie myślę, ze prawdziwy problem zaczał się prawie 3 lata temu kiedy to zakochana nastolatka utraciła wszystko co miała. Przyszła depresja i niska samoocena + skłonnosci introweryczne.
Okaleczanie się, nie akceptowanie siebie, swojego ciała, proba samobojcza.
W tamtym czasie rozwijało się we mnie coś co dopiero teraz umiem nazwać, teraz to jest problem.
Już wtedy ogarnieta bezradnoscią zaczełam doszukiwać się przyczyny rozstania w swoim wyglądzie, zaczełam też pierwsze głodowki i cwiczenia. Oczywiscie wszystko podsumowywałam solidnym napadem.
Dopiero teraz rozumiem co wtedy zaczynało się we mnie dziać. Pamietam, ze poprawiałam sobie humor jedzeniem.
I tak to trwało, miało swoje przebłyski. I znowu okazuje się, że porzucenie w obliczu miłosci i oddania skłoniło mnie do zmiany swojego ciała ze skutkiem pozytywnym.
Ukochany mój wie co stracił, teskni. Udowodniłam mu, że jestem wyjątkowa, ale ... za jaką cenę ?
Zawsze byłam wysoką dziewczynką, zawsze WIĘKSZĄ od rówieśników, nie grubszą, ale po prostu wiekszą. Zawsze czułam sie jak ten mamut. Szybko też dojrzałam nabierajac kobiecych kształtów to spowodowało, ze czułam się jeszcze gorzej w otoczeniu.
Kiedy już zaczełam akceptować swoje ciało zostałam oszukana i zostawiona, słyszałam, ze jestem wyjątkowa własnie pzrez swoje ciało, że poza tym mam wspaniałą osobowość, ale co z tego jak ostatecznie zostałam sama ?
Myśl była jedna, coś z tym ciałem musi być nie tak.
Zaczełam się zmieniać, jedzenie było problemem, jedząc czułam się źle, nie jedząc czułam, ze coś zmieniam, ze zmieniam siebie, że mu pokażę.
Tak się stało, zmieniłam swoje ciało wystarczająco, aby wzbudzać jego zachwyt.
Całkiem przypadkowo spotkałam go podczas wakacji, wiem, ze załuje, to wystarczajaca nagroda. Jednak poźniej pojawiły się napady, coraz silniejsze, a za nimi pojawiało się coraz to głębsze poczucie winy i przyszła jesienią depresja, znowu.
Chorym pomysłem jest kochać kogoś kto ceni we mnie moje ciało, kogoś kto nie zasługuje na moją miłość, ale jednak, kocham.
Nigdy nie powiedział złego słowa na moje ciało, wrecz przeciwnie, wciaz mowi, ze jest cudowne. Jednak moja podwiadomosc mowi mi,z e jesli byłoby cudowne to kochałby mnie, a nie zostawiał.
Teraz kiedy problem nie działa już na zasadzie on/off jak kiedyś, czuje się bardzo źle ze sobą.
Stała zasada 'jutra' - Jutro zacznę od nowa normlanie, pojawia się napad - to jutro będzie głodówka itd. schemat znany zapewne.

Kiedyś nie zdawałam sobie sprawy z problemu, bo on pojawiał się i znikał, nie czułam sie zawładnieta myślą o jedzeniu badź nie jedzeniu. Dziś wszystko kreci się wokoł tego.

Jedyne czego pragnełam całe życie, to być taka jak inni, a zawsze byłam inna.
Wysoka, wielka, duża ...
Chciałabym po prostu utrzymac odpowiednią wagę, czuć się dobrze w swoim ciele.
Nie chce wcale być wychudzona, chce być normalna ! Chce być szczęśliwa ze sobą.
Chciałabym wstać rano i nie myślec co dziś zjem, czego nie zjem.
Tak mi przykro, że w to weszłam, że w tym jestem.
Bo jedyne czego zawsze pragnełam to być normalną. A stałam się ... no własnie kim się stałam ? wrakiem człowieka. Bez emocji, bez uczuć przemija mi życie.
Zaraz będę miała 18 lat, a ostatni czas wspominam tylko jak czarną noc, same smutki i przykrosci, leczenie i depresja.

A więc tak się zaczeło.
Małe postanowienie na przyszłosć : dojść do mojej odpowiedniej wagi w zdrowy sposob, utrzymać moją aktywność fizyczną na stałym poziomie ( moje ukochane bieganie z psem) i żyć szczęśliwie we własnym ciele.
Chce znów być tą pewną siebie dziewczyną, nie tylko grajac ją, ale rzeczywiscie nią być.

I piosenka ktora dotrzymywała mi towarzystwa gdy to pisałam :
http://www.youtube.com/watch?v=JDmZecvJpAw

[fleur]

Zaczarowana, wiele z wochsłów są n zarówno mi jak i większości dziewczyn na forum. Wiemy co masz na myśli mówiąc przykładowo o zasadze on/off - no niestety to tak nie działa...
Zasana 'od jutra' tak samo.
Ale wiedz, że masz w nas zrozumienie i wsparcie. Że zawsze możez się z nami skontaktować i najzwyczajniej w świecie wygadać. My Cię wysłuchamy a Tobie będzie lżej.

[Zaczarowana]

samotnaa91, dziękuję za wspacie, dobrze wiedzieć, że jest ktoś kto mnie wspiera i chce dla mnie dobrze

[Zaczarowana]

Zaczyna się nowy rozdział.
Bardzo chciałabym żeby teraz zaczeło się coś zmieniać.
Byłam u lekarza. Owszem to bulimia.
Zobaczę jak potocza się sprawy.
To mały krok, ale od czegos trzeba zacząć.
W przyszłosci czeka mnie terapia i wizyta u dietetyka.
Ale najpierw trzeba wygrać z depresją ...

[fleur]

Zaczarowana ważne ze zrobiłaś ten pierwszy krok
i że sama chcesz sobie pomóc

trzymam za Ciebie kciuki!

[Zaczarowana]

Dziekuje Dziewczyny za miłe słowa
Dodają wiary w siebie ...
No i jak narazie poczatek tej długiej drogi po zdrowie jest anwet przyjemny.
Nie było napadów od ... hmm srody ?
Dla mnie to duży krok, zwłaszcza, ze zauwazyłam, ze waga wrociła do jakiejs tam normy, spadła o 1,5kg. Domyślam się, ze to dzieki brakowi napadów.

W środe piersze spotkanie i rozmowa o tym tak na powaznie.

[fleur]

[Zaczarowana]

Dziekuje dziewczyny za wsparcie

No i wcale nie jest tak łatwo tzn dopiero dziś zaczełam brać leki ktore przepisała mi lekarka.
Najgorsze jest to, ze te leki uzalezniaja i trzeba je odstawiac 6 miesiecy, a mam je brac 6, wiec nastepne 6 bede zmniejszac dawkę.
Po jednej tabletce mam już dość, tak dziwnie się czuje, kreci mi się w głowie, ale nie jest to nic nadzwyczajnego po tych lekach. (Depralin - jakiś tam wychwyt zwrotny serotoniny )
Martwie się, ze są one tak silne i uzalezniajace.
A po przeczytaniu ulotki czuje sie jeszcze bardziej wystarszona, z jednej strony piszą, ze biorac te leki można przytyc, a z drugiej, ze moga wywoływać jadłowstret.
No i tysiace innych przerazajacych objawów ... np. myśli samobojcze, bezsennosc (jakbym juz na nią nie cierpiała)
Ogolnie to chyba boje sie brac tak silne leki, ale z drugiej strony skoro inne nie pomagały to moze powinnam ten rok je brac i pozniej byc zdrową ?
Tylko wiem jak po takim leczeniu bedzie działał moj mozg, juz mam kłopoty z pamiecia i skupieniem się po ostatnich lekach. <sciana>

[fleur]

Zaczarowana, mówiłaś o tych wszystkich objawach lekarzowi?
o tym jak działa Twój umysł po ostatnich lekach?
Myśle, że warto brać leki, aby być zdrową.
a te niebezpieczne objamy są tam napisane bo u kogoś z badanych wystąpiły.
a każdy z nas jest przecież inny i u Ciebie może ich wcale nie być.

nie jesteś sama

[Zaczarowana]

Dzis biore pierwszt dzien ten lek wiec jeszcze nie moge tego nazwac objawami.
Lekarka mowiła mi, ze moze tak być, bo po wielu lekach z tej 'grupy' wystepują jakies objawy, nawet bardzo delikatne.
Jak narazie kreci mi się w głowie, troche mnie ona boli i jestem bardzo senna.

Mama dalej marudzi, ze tylko sobie krzywdę robie, bo coraz mocniejsze leki biorę, uznała, ze wcale ich nie potrzebuje i nie powinnam ich brać.
Nie ułatwia mi ona zadania, bo przy niej wrecz udaje, ze jestem zdrowa, wiec dlatego tak myli i mowi.

[Zaczarowana]

Wydaje mi się, ze moja mama nie chce zrozumieć, ze ja wciaz jestem chora, jej sie chyba wydaje, ze to jak z grypą, ze człowiek sie wyleczy i o, nie ma.
Wie, ze znów biorę leki, wie, ze chodze do lekarza to chyba nie dzieje sie to bez powodu.

Dzisiejsza wizyta u psychologa była bardzo krotka bo się pomyliły mi godziny, za tydzien bede miała dłuzszą rozmowę. Myślę, ze bedzie ok.

Co do leków, jest lepiej niż wczoraj, choc wciaz jestem senna.

[Zaczarowana]

Wydaje mi się, że mama wie dlaczego je biore i po co one są, ostatnim razem zaliczyła dlugą rozmowę z lekarką i pozniej uświadamiała nauczycieli w mojej szkole, na czym polega leczenie, a teraz udaje chyba, ze nie wie o co chodzi.
Powiedziałam juz jej jasno, ze ta choroba nie znika z dnia na dzien i zcasem wraca, to ona nie rozumie dlaczego wraca skoro w moim zyciu nic się nie dzieje strasznego

[Zaczarowana]

Leki działają i nawet dobrze mi z nimi. Nie mam już zawrotów głowy, czy sennosci.
Nie czuję się też taka przygnębiona. No i nie mam takich szybkich zmian nastroju.
Jest troche lepiej. To dobrze.
Dziś znowu biegałam, uwielbiam biegać ... ale też po raz pierwszy od 5 dni zaliczyłam taki 'pol' napad. Zaczełam jak szalona jesc sałatki i czekoladki, ale w pewnym momencie powiedziałam sobie, ze przeciez tego nie potrzebuje by miec dobry humor.
Przestałam wiec, choc ciagle kusi mnie ta cała tacka czekoladek.
Do tego wszystkiego zawiodłam się na mamie, znowu.
Po raz kolejny nie miałam świat, tak jak w zeszłym roku, nie zjadłam z nią śniadania swiątecznego, tylko w zeszlym roku pojechałam do mojego chłopaka spedzić dzień z jego rodziną, a w tym roku nie miałam do kogo.
Nie było jednak az tak źle, bo poszłam spać. Gdyby nie leki to pwnie siedziałąbym zaryczana cały dzien, a tak nawet poszłam biegać.

Jest jakiś postep. Jednak uświadomiłam sobie, ze moja mama potrzebuje leczenia, od lat go potrzebuje.
Oby skonczyły się te swieta i najblizszy tydzien, ktory bedzie dla mnie trudny.

[Lena]

Witaj, Zaczarowana

"prawie 3 lata temu kiedy to zakochana nastolatka utraciła wszystko co miała. Przyszła depresja i niska samoocena + skłonnosci introweryczne.
Okaleczanie się, nie akceptowanie siebie, swojego ciała, proba samobojcza. "

tez to przeszłąm. Teraz nawet sie z tego smieje, bo juz wiem ze nie warto bylo, ale pamietam ten koszmar..Tyle, ze u mnie jeszcze dochodzily roznego rodzaju używki..
Ale cieszę sie, że mam to za sobą..
A co do Mamy, ja mam wspaniała, ale nie mam w niej oparcia jezeli chodzi o ed. Ona tego nie rozumie. Ale pod kazdym innym wzgledem jest dla mnie ostoją.
Nie wiem jak wyglada sytuacja z Twoją Mamą, ale moze jednak pod jakims wzgledem jest fajną Mamuśką może musicie tylko do siebie dotrzeć..

[Zaczarowana]